Els in Thailand

Dertig dagen.
Zolang ben ik hier nu. De voorbije twee weken heb ik veel gedaan. De eerste November ben ik voor de eerste keer naar school gegaan, ik heb me daar moeten voorstellen voor alle leerlingen, een micro in mijn hand geduwd gekregen en leg het maar uit. Maar het was er wel leuk, er zijn nog mensen van AFS. Een meisje van 16 uit Duitsland die er nu al 4 maanden zit en nog blijft tot mei. Zij volgt school. En dan nog een Chinese jongen van 23 die daar is met het programma “assistant teacher”, een week na mij aangekomen is en 5 maand blijft.Dat weekend ben ik een heel weekend weggeweest met mijn gastfamilie. Zaterdag meer dan 10 uur in de auto gezeten voor een afstand waar je maar 4 uur over doet. Maar helaas was het een familie rally. Je kan het je gewoon niet voorstellen wat dat is. Geen mens daar bij ons die het in zijn hoofd zou halen daar aan deel te nemen volgens mij. Het was van Isuzu, een Japans merk, hele dikke auto’s die dan allemaal met stickers beplakt werden. Het was een soort van spel, ik begreep er natuurlijk niets van, maar het moest met veel lawaai, stoppen, uit de auto sprinten om letters te zoeken, spelletjes spelen.. Allee, dikke fun voor hen, maar het was de slechtste dag voor mij die ik hier al gehad heb. De hele dag in de auto zitten, niets van rust, niets kunnen doen van lezen ofzo door het lawaai… Gelukkig was het beter toen we aankwamen aan de zee, in Rayon, niet zo toeristisch gelukkig, want het oorspronkelijke plan was om naar Pattaya Beach te gaan, het bekendste strand van Thailand, met niets anders dan westerlingen.Het verdere weekend was veel beter, zondag gezwommen in de mooie zee, dan nog een vismuzeum gedaan, dan in Bankok gaan dineren (was weer de moeite).

Maandag in het weeshuis, in de namiddag hebben Els (de Belgische vrijwilligster, de Hollandse was weg, die ging 2 weken naar de temple) en ik 2 meisjes meegenomen om te gaan zwemmen hier in het stadje. Die kinderen doen dat echt nooit en waren echt super blij. En dat geeft wel voldoening.

Dinsdag zijn Els en ik naar Bankok gereisd, met de bus, om daar het babyweeshuis te gaan bezoeken. De moeite, de reis op zich al in dat doolhof dat Bankok is. Het waren veel indrukken voor ons allebei. Het was een goed weeshuis, veel middelen en de kinderen werden echt wel verzorgd, maar toch, als je 24 Baby’s door elkaar op de grond een papfles ziet drinken… Het klopt gewoon niet. Geen enkel kind daar wordt ooit vastgepakt of krijgt ooit individuele aandacht, en dat hebben we wel gemerkt toen we ze opnamen… We konden ze niet meer neerzetten of ze begonnen hartverscheurend te huilen.
Woensdag (07.11.07) ben ik gaan kijken in de Home for Blinds, blinden en blinden met een zware handicap.Deze week ben ik daar beginnen werken, 2 dagen in de week, dinsdag en woensdag, Engels geven en helpen met therapie. Het was zwaar maar ik leer er heel veel bij. Ook heel confronterend. De therapie is met de zwaarst gehandicapten, die dan ook nog blind zijn. Ze hebben te weinig mensen voor die therapie zodat ik er meteen in gegooid werd. Ik wist van niets maar heb het zo goed mogelijk gedaan en ik heb alleen maar glimlachen gekregen (bijna niemand spreekt er Engels), dus vermoedelijk was het goed.In de namiddag geef ik er les aan de kinderen die kunnen leren. Sommigen hebben een achterstand, maar er zijn er ook een stuk of tien die een heel goed geheugen hebben en die ik Engels ga moeten geven. Deze week was het gelukkig nog met de lerares Engels bij, maar volgende week wordt de groep gesplitst, neemt zij de kinderen met een achterstand en moet ik het alleen doen. Ze heeft me een boek in de hand gestoken, helaas voor studenten die kunnen zien. Dus ik moet er nog eens goed over nadenken hoe ik moet lesgeven.Vorige week en deze week ben ik dan de donderdag en vrijdag naar school gegaan. Echt wel leuk. Donderdag geef ik 2 uurtjes les (samen met de leraressen) en vrijdag 3 uurtjes. Vooral easy conversation. Ik ben er voor de uitspraak want die is zelfs van de leraressen vreselijk. Het is wel leuk om te doen, hoewel de structuur van de lessen niet echt te vergelijken is met bij ons. Veel voorbereiden doen ze niet en al ser achter in de klas leerlingen een feestje houden, ja, dat is dan hun probleem. Er wordt lesgegeven voor degenen die geïnteresseerd zijn, en dat merk je ook wel aan het niveauverschil.Voor de rest probeer ik een beetje Thai te leren, volg ik gitaarles op school, heb ik vorig weekend een heel rustig weekend gehad, maar dat was eens goed, ga ik vandaag waarschijnlijk mijn haar laten knippen, en nee, het gaat er nog niet allemaal af. Is mijn gastgezin heel erg lief, en hoewel ik me soms echt wel erger aan de dingen die mijn gastvader zegt (altijd hetzelfde, over auto’s, dingen over Thailand die hij me al honderd keer verteld heeft, over Belgische bedrijven die zijn bedrijf machines leveren (en ik moet dat dan kennen), het weer,…), is het een goede thuis.
 Ik ga het hierbij laten voor nu,

Liefs, Els

This entry was posted on Sunday, November 18th, 2007 at 9:46 am and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.