Els in Thailand

Sawadee Kha!

 

Nog even een berichtje over de laatste weken.

Zeer tof, dat land hier en de mensen beginnen zo wel mijn hart te stelen.

Vorig weekend was er een festival. Loy Krathong. Het is zowat het mooiste festival dat ze hier vieren. Het is een boeddhistische feestdag waarop de mensen het water vieren. Een heel jaar lang gebruiken ze het water en maken het vuil, en ze willen het bedanken en zich verontschuldigen. Heel mooi. Ze maken een sort vtotten (krathong) an bananebladeren en bloemen waar ze een kaars en 3 wierookstokjes opsteken en het zo de rivier opsturen en het met de stroom laten meevoeren. Het gaat ook gepaard met parades overdag. Overal, in elk dorp, met wedstrijden om wie het mooiste en grootste vlot, en missverkiezingen.

 

Wij, de AFS-studenten moesten meelopen met de parade, met het vlot van de school waa we allemaal lesgeven of volgen. We werden opgekleed in traditionele Thaise stijl. Het heeft meer dan vijf uur geduurd om iedereen op te kleden en op te maken. De anderen moesten vooraan de stoet lopen en ik moest op de praalwagen zitten bij het vlot. En maar lachen naar de mensen en zwaaien. Het is heel speciaal dat zee en ‘farang’, een buitenlander zien, en we staan dan ook op elke mogelijke foto.

Een dag heb ik mogen voelen wat het is om beroemd te zijn, en ik moet zeggen, een dag was ook echt wel genoeg. Ik kon geen foto mee zien.

Maar het was een super dag, een heel speciale ervaring. Zeker omdat je dit niet snel meemaakt, zeker niet op die manier. We waren de sterren van de stad, maar op de duur deden mijn spieren echt wel pijn van het lachen (dat was mijn belangrijkste taak. Lachen en mooi wezen met al die kleren en juwelen en make-up.)

 

Die avond met mijn familie Loy Krathong gevierd. We zijn naar een feest gegaan aan de rivier waar ik mijn eigen krathong op het water gelaten. Het is wel heel speciaal om al die mensen daar samen te zien om het water te danken. En natuurijk feesten ze hier gewoon ook graag, met veel muziek (jaja, karaoke), bier en veeel eten.

 

Voor de rest, vorige week dinsdag en woensdag bij de blinden, was heel moeilijk. Er werkt een Japanse vrijwilligster die Engels praat, als 4 jaar lang, en ik heb een gesprek met haar gehad dat veel duidelijk maakte. Ik heb verteld dat voor de therapie dat ze me gewoon zeiden bvb. ‘walk’, me een gehandicapte in de handen stopten, en ik moest er maar mee wandelen. Of ze gaven me een zalf die de spieren verwarmt en maakten wat masseergebaren, en daar moest ik het mee doen. Ik kon niets anders doen dan wat ze zeiden, ookal vocht het met mezelf, dat kan je je gewoon bij ons toch niet voorstellen, je moet toch weten waar je mee bezig bent. Gewoonlijk gaven ze wel een heel klein beetje informatie, van die kan zijn lepel vasthouden, moet je alleen maar wat helpen, maar toch. Ik schrok toen ik met die Japanse sprak. Ze vertelde me dat iedereen van de opvoeders nieuw was, dat er eigenijk niemand veel langer dan 3 maand blijft werken, net lang genoeg om een job te vinden. Niemand weet waarover het gaat. Niemand wil er werken want zogezegd zegt het geloof van Boeddha dat gehandicapten slechte mensen waren in hun vorig leven en nu gestraft zijn. Ze behandelen ze er ook naar. Werken hun frustraties op hen uit, zijn er ergens bang voor. Bvb, vertelde die vrouw, als ze vinden dat het te lasting is om een gahandicapte naar het toilet te dragen omdat die te zwaar is dan geven ze hem gewoon minder eten… zelfs de blinden die goed bij hun verstand zijn kijken op hen neer, hoewel ze ook hulpbehoevend zijn. En ze vertelde dat ze er niets aan kan doen, dat het hun geloof is en dat het niets uitmaakt als ze hen erop aanspreekt en zegt dat het verkeerd is.

 

Verder deze week ook nog lesgegeven aan de blinden. Vorige week was het heel moeilijk omdat ze me niet verstonden, maar deze week heb ik hulp gekregen van een blinde leraar die wat engels kan. Hij vertaalde wat ik zei als ze me niet verstaan. Ik probeer ze ‘to be’ en ‘to have’ te leren en het gebruik, en dat gaat wel. Liedjes daar houden ze ook ongelofelijk veel van. Dus het lukt en daar ben ik blij om. Ze zijn wel heel zenuwachtig en opgewonden als ze les krijgen van mij, het is zelden dat ze de kans krijgen les te krijgen van een ‘echte buitenlander’.

 

Ik heb het hier goed, de mensen zijn ongelofelijk vriendeijk, al krijg ik het soms op de heupen van het gestaar bijvoorbeeld op de markt. En ik ben dan nog niet eens blond J. Hel mooi wee rook, al wordt het kouder, het is hier nu winter en de Thai heeft het koud. Het is rond de 23 graden.

Voor de rest wil ik heel graag Thai leren spreken, maar het is zo ongelofelijk moeilijk.

 

Ziezo, daarbij ga ik het laten, ik probeer nog wat foto’s up te loaden, maar dat wil momenteel nog niet lukken.

 

Sawadee!

This entry was posted on Friday, November 30th, 2007 at 12:52 pm and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.