Het is weer een hele tijd geleden dat ik nog iets heb geschreven.
Maar het gaat nog steeds goed in Thailand, waar de zon nog elke dag schijnt, maar waar ik de laatste maand ook voor het eerst wolken en wat regen heb gezien en waar ik nu ook voor de eerste keer donder hoor. Waar met de komst van april de warmste maand bijna aangebroken is en waar dat al veel te goed te merken is. Waar ik de laatste dagen niet meer normaal kan bewegen zonder te zweten en waar water onze grote vriend is. Waar de hitte en droogte zich ook laten horen in bijvoorbeeld de natuurlijke brand die een aantal weken uitbrak in de velden rond het blindentehuis. Zeer indrukwekkend om vanachter een muurtje de vlammen het hoge, dorre gras en de bomen zo te zien verslinden. Waar het water in de brandblustanks natuurlijk op de slechtste momenten op is en waar het een heel gedoe is en veel te lang duurt om de blinden en gehandikapten te evacueren.
Waar het leven doorgaat maar waar het zomervakantie is en de scholen gaan sluiten of al gesloten zijn.
Waar de mensen altijd eten en waar het pikante eten echt smaakt en ik wel begrijp waarom de Thai het zichzelf aandoet, maar waar het fruit nog het lekkerste is van allemaal. Waar ik me nog steeds verbaas over de volle markten en huizen volgestampt met zoveel soorten goederen dat je je echt afvraagt waar dat in godsnaam allemaal vandaan komt en naartoe gaat.
Waar het dagelijkse leven ook mijn dagelijkse leven is en waar ik deel uitmaak van een familie die ik zal missen.
Waar je je niet kan voorstellen hoe behulpzaam en zorgzaam de Thais voor je zijn. Waar je langzaam went aan het feit dat mensen je bellen als je ergens alleen (of zelfs niet alleen) naatoe gaat, om te weten of alles nog goed met je is. Waar je langzaam went aan het feit dat je eigenlijk niets echt aleen kan doen omdat iedereen je steeds wil helpen en je overal heen brengt en het als zijn taak ziet om te zorgen dat je niets te kort komt.
Waar er de laatste weken verandering komt in het dagelijkse leven door het sluiten van de scholen. Waar Wannes, de andere vrijwilliger van AFS eens uit het zuiden is gekomen om te kijken hoe ik hier leef en werk. Waar ik mede dankzij hem toch wel begin te beseffen dat ik hier wel degelijk iets doe, iets gedaan heb en toch iets beteken. Waar het vooral bij de blinden echt blijkt uit te maken of ik al dan niet kom werken. Waar je dus ook steeds meer terug krijgt van het werk dat je doet. Waar je het super vindt veel tijd door te brengen in het weeshuis bij de meisjes. Waar je onderstussen wel kan zeggen dat je de basis van de Thaise taal ongeveer wel machtig bent en dat ervoor zorgt dat je echt kan beginnen communiceren met de meisjes en het dus ook steeds leuker wordt. Waar je nog steeds niet alle namen kent, maar waar sommige meisjes steeds meer voor je beginnen betekenen. Waar ik me soms afvraag waarom ik de voorbije maanden niet meer dan een dag in de week in het weeshuis heb doorgebracht.
Waar je er in de weekends graag op uit trekt met andere vrijwilligers. Waar het nog steeds een feit is dat het Thaise idee van een weekendje weg heel anders is dan mijn idee, of het idee van andere vrijwilligers. Waar je bijvoorbeeld met Zoja uit Nederland een weekendje bent gaan kamperen in een nationaal park vol met watervallen en woud en olifanten en zoveel meer. Waar we ervan genoten twee uur lang gewoon te stappen naar de kampplaats en te genieten van de omgeving. Maar waar we niemand tegenkwamen die hetzelfde idee had.
Waar ik net terug ben van een week in het zuiden. Een week kijken hoe Wannes werkt en leeft. Heel anders dan ik hier leef. Een zeer interessant project in de mangrovebossen van Ranong. Researchwerk. Helaas is er niet vaak veel te doen. Ik heb er een dag echt in de bossen gewerkt en dat vond ik geweldig. Je een weg banen door de lianen en uitstekende wortels om een gebied te kunnen opmeten. Waar we voor de rest van de week eigenlijk ongeveer op vakantie zijn geweest. Een dag en nacht naar Puket waar een collega schelpen ging verkopen. Waar ik me verbaasd heb over het toerisme daar. Ze hadden me er al voor gewaarschuwd, maar ik werd gewoon niet goed van al die stranden vol strandstoelen en overal gigantische hotels. Waar er alleen maar blanke mensen in bikini lopen en waar de Thais die ons vergezelden zeiden dat dat pijn deed aan hun ogen (een Thai zal je nooit in bikini zien).
Waar we dan ook nog met de boot naar een eilandje bij Ranong gereisd zijn waar we terecht kwamen in de jaren ‘70 van chillende hippie’s. Sabaai sabaai noemen ze het. Op het gemak een zalig leventje leiden. Waar we buiten onder de sterren en boven de zee hebben geslapen en waar ik me waande in een klein paradijsje van rust aan de zee.
Waar ik nu niet meer weet wat er de komende maanden zal gebeuren, wanneer ik terugkom en wat ik nog zal doen… Waar er even onduidelijkheid heerst en waar ik het er hier bij ga laten omdat ik naar een feestje moet…
Liefs,
Els