Beste Wensen
Saturday, January 5th, 2008Eerst en vooral wens ik iedereen een heel mooie (inmiddels al gepasseerde) kerst en een gelukkig nieuw jaar vol van liefde en geluk..
Ik ben blij dat ik de comments om mijn blog nu toch kan lezen, bedankt dus toch om er eentje te schrijven he!
Hier gaat alles goed, de feesten zitten erop en ik moet zeggen dat het nogal eens iets anders was. Eigenlijk kennen ze hier geen kerst en vieren ze drie maal nieuw jaar. Het internationale, het Chinese in februari en het Boeddhistische in april.
De week voor kerst was een werkweek. Het was de laatste maandag in het weeshuis met Arja, een vrijwilligster uit Zweden, een vrouw van 51. Dat was wel raar eigenlijk, ze kon mijn moeder zijn qwa leeftijd, en toch wilde ze van mij leren en babbelde ze tegen mij alsof ik een vriendin van haar leeftijd was. Over het aanpassen aan het leven zonder comfort (het huisje waar de vrijwilligers normaal verblijven is inderdaad niet echt een hotel), over hoe ze haar familie en alles wat ze heeft nu meer naar waarde schat, wel speciaal allemaal. Ze vond het niet te geloven dat ik zo lang in Thailand blijf.
Er is ook iemand gestorven, maandagavond aar de plechtigheid en dinsdag de begrafenis. Hij was een leraar op school, werkte in de office waar ik altijd zit. Had een prachtige lach die mens. Een lach die zijn hele gezicht doet stralen, en dan vooral zijn ogen. Een hersenbloeding. Na nog geen twaalf uur coma is hij gestorven. Een begrafenis is hier ook iets heel anders. Buiten, monnikken die zitten te bidden, een dansvoorstelling, iedereen die een papieren bloem geeft als teken van respect. De bloemen worden daarna in de kist gedaan voor die verbrand wordt. Enkel crematies trouwens, kerkhoven bestaan hier niet.
De rest van de week sportdagen op school, ik heb donderdag zelfs de 200m sprint kunnen meelopen, en heb die ook gewonnen. Was heerlijk, een beetje sport. Je moet je voorstellend dat de gemiddelde Thai nooit sport, echt nooit, een wandeling zal je hier niemand zien doen. Ze nemen de auto of de brommer want anders worden ze moe. Ik dus dankbaar voor alle beweging die ik hier krijg.
Ik heb hier ook een Thai ontmoet die Engels praat en anders is dan de rest. Hij is de ex-baas van mijn gastvader en ik ontmoette hem op een feestje hier thuis. Heb een aantal keer heel lang met hem gepraat en dat was wel heel speciaal. Hij komt uit Bangkok en is heel direct. Thais zijn dat eigenlijk nooit. Ze praten zelden over hun gevoel, hun emoties. Maar als ik met hem aan het praten was praatte ik dan eigenlijk met een Thai over de Thais en over de dingen hier in Thailand die ik niet snap. Hij had mij en mijn gastvader eens uitgenodigd voor een diner in een duur restaurant en daar heb ik dingen kunnen zeggen waardoor ze me beter begrijpen en ik hen ook. Bijvoorbeeld dat ik het gvoel had dat ik hier nog steeds de eregast ben. Nu is dat beter. Mijn zus en broer durven meer met me praten. Dat weekend zijn we met ons drie naar de cinema gegaan, alleen jammer dat de Engelse film nog niet uit was.
Thavorn (die man dus), heeft me ook eens meegenomen naar de bergen (meer heuves misschien) die ik elke dag in de auto voorbij rijd. Ik wilde er al heel lang eens naartoe maar hoe moet je dat aan een Thai uitleggen, dat je een berg wil beklimmen. Niet dat het hoog was ofzo, het was achter de tempel en er liepen trappen naar de top, maar toch.
Het weekend voor kerst zijn we gaan camperen. “Go Camping”. Ik was benieuwd. Het was samen met mijn advisor en haar familie, Jenny van Duitsland, de twee Chinezen, nog twee leraars en een familie die ik niet kende. Wij daar naartoe, natuurlijk eerst gestopt bij de Makro voor eten, daarna naar ene heel mooi gebied gereden. In de bergen. We zaten in een huisje. Eigenlijk hebben de Thais niet veel meer gedaan dan gegeten en gepraat, maar wij zijn gaan fietsen en wandelen. Ook s’nachts heel mooi, het was volle maan.
De volgende ochtend wilden Jenny en ik nog naar de watervallen wandelen maar ze wilden al tamelijk vroeg weg om nog wat plaatsen te bezichtigen, met de auto natuurlijk.
Kerst wordt hier niet echt gevierd. Ze zijn er wel mee bezig hoor, dat wel. Alles van het westen komt naar hier, maar het heeft hier niet echt een betekenis natuurlijk. Ik heb op school zelfs een nepkerstboom versierd. Maar het is lang niet hetzelfde. Geef mij maar onze kerst. Op kerstdag zelf weer een parade gelopen in de Thaise kledij, dit keer voor de afsluitingsparade van de ‘Saraburi Games’, sportdagen voor de scholen van het district waar ik woon. Jenny en ik moesten vooraan de stoet van onze school lopen met het bord met de schoolnaam. En dan op het sportveld staan en luisteren naar Thais gebabbel en je kapotzweten en niet ontbeten hebben en andere opgeklede meisjes van hun stokje zien gaan. Eigenlijk is het ongelofelijk hoe ze van alles een heel gedoe maken. Het was klaarlichte dag, ik denk dat zowat iedereen die belangrijk was een speech heeft gedaan, er is zelfs vuurwerk afgestoken, klaarlicht, sloeg eigenijk nergens op.
Die middag niet veel meer gedaan, in slaap gevallen in de bibliotheek van de school, ik was om half 5 opgestaan. Ze hebben hier gewoon school, alleen zijn er denk ik geen lessen gegeven, ik snap niet waarom iedereen daar wel was.
‘s Avonds was er het feest van mijn gastvader en nonkel. Een beetje zoals de andere feesten. Een diner en veel muziek. Groot, maar niet speciaal voor kerstdag.
De rest van de week gewerkt, het is hier geen vakantie ofzo.
Voor oudejaar naar Bangkok met de familie, de 31e was het de verjaardag van mijn kleine neefje. Ik heb zelfs karaoke gezongen, stel je voor. Oudejaar was helaas niet zo speciaal. Eigenlijk wilde ik naar het centrum van Bangkok, de Chinezen zaten daar, maar ik heb dat maar zo gelaten, was niet echt meer mogelijk. De familie deed niet echt iets. De volgende ochtend moesten we vroeg opstaan om naar de ‘floating market’ te gaan. Ik vond het wel heel jammer, na 12u was eigelijk iedereen wel meteen gaan slapen. Maar ja, als je in een andere cultuur zit dan zit je er ook echt in he, met alles erop en eraan.
Voor nieuwjaar dan de floating market bezocht, wel mooi maar na negen uur is er niet meer door de toeristen te zien.
Voorbije woensdag bij de blinden gewerkt. Alle blinden die nog familie hebben zaten thuis en ook medewerkers waen er niet veel gekomen. We waren maar met twee voor de terapie van de gehandicapten en mijn collega had er niet veel zin in. Ze zeiden iets van allez zet u, vandaag geen werk, maar dat vond ik echt belachelijk. Met twee konden we zeker nog vier patienten hun behandeling geven. Ik ben naar de office gegaan en heb gezegd dat ik naar het weeshuis wilde gaan werken en het was alsof ze er toen even bij stilstonden. Ik heb mijn zin gekregen en we hebben met twee nog vier mensen hun therapie gegeven. Daar was ik wel blij om.
Gisteren en eergisteren hadden het tweede en derde middelbaar scoutskamp. Ik geef hen les dus mijn leerlingen waren er niet. Ik ben ze dan maar gezelschap gaan houden op het militaire domein en heb een beetje meegedaan met de activiteiten. Wel leuk.
Ziezo, het was al een hele tijd geleden dat ik nog geschreven had, maar nu hebben jullie toch weer iets om te lezen.
Sawadee bpii mai!!
En mijn beste wensen.