Els in Thailand

Sawadee Kha!

Nog even een berichtje over de laatste weken.

Zeer tof, dat land hier en de mensen beginnen zo wel mijn hart te stelen.

Vorig weekend was er een festival. Loy Krathong. Het is zowat het mooiste festival dat ze hier vieren. Het is een boeddhistische feestdag waarop de mensen het water vieren. Een heel jaar lang gebruiken ze het water en maken het vuil, en ze willen het bedanken en zich verontschuldigen. Heel mooi. Ze maken een sort vtotten (krathong) an bananebladeren en bloemen waar ze een kaars en 3 wierookstokjes opsteken en het zo de rivier opsturen en het met de stroom laten meevoeren. Het gaat ook gepaard met parades overdag. Overal, in elk dorp, met wedstrijden om wie het mooiste en grootste vlot, en missverkiezingen.

Wij, de AFS-studenten moesten meelopen met de parade, met het vlot van de school waa we allemaal lesgeven of volgen. We werden opgekleed in traditionele Thaise stijl. Het heeft meer dan vijf uur geduurd om iedereen op te kleden en op te maken. De anderen moesten vooraan de stoet lopen en ik moest op de praalwagen zitten bij het vlot. En maar lachen naar de mensen en zwaaien. Het is heel speciaal dat zee en ‘farang’, een buitenlander zien, en we staan dan ook op elke mogelijke foto.

Een dag heb ik mogen voelen wat het is om beroemd te zijn, en ik moet zeggen, een dag was ook echt wel genoeg. Ik kon geen foto mee zien.

Maar het was een super dag, een heel speciale ervaring. Zeker omdat je dit niet snel meemaakt, zeker niet op die manier. We waren de sterren van de stad, maar op de duur deden mijn spieren echt wel pijn van het lachen (dat was mijn belangrijkste taak. Lachen en mooi wezen met al die kleren en juwelen en make-up.)

Die avond met mijn familie Loy Krathong gevierd. We zijn naar een feest gegaan aan de rivier waar ik mijn eigen krathong op het water gelaten. Het is wel heel speciaal om al die mensen daar samen te zien om het water te danken. En natuurijk feesten ze hier gewoon ook graag, met veel muziek (jaja, karaoke), bier en veeel eten.

Voor de rest, vorige week dinsdag en woensdag bij de blinden, was heel moeilijk. Er werkt een Japanse vrijwilligster die Engels praat, als 4 jaar lang, en ik heb een gesprek met haar gehad dat veel duidelijk maakte. Ik heb verteld dat voor de therapie dat ze me gewoon zeiden bvb. ‘walk’, me een gehandicapte in de handen stopten, en ik moest er maar mee wandelen. Of ze gaven me een zalf die de spieren verwarmt en maakten wat masseergebaren, en daar moest ik het mee doen. Ik kon niets anders doen dan wat ze zeiden, ookal vocht het met mezelf, dat kan je je gewoon bij ons toch niet voorstellen, je moet toch weten waar je mee bezig bent. Gewoonlijk gaven ze wel een heel klein beetje informatie, van die kan zijn lepel vasthouden, moet je alleen maar wat helpen, maar toch. Ik schrok toen ik met die Japanse sprak. Ze vertelde me dat iedereen van de opvoeders nieuw was, dat er eigenijk niemand veel langer dan 3 maand blijft werken, net lang genoeg om een job te vinden. Niemand weet waarover het gaat. Niemand wil er werken want zogezegd zegt het geloof van Boeddha dat gehandicapten slechte mensen waren in hun vorig leven en nu gestraft zijn. Ze behandelen ze er ook naar. Werken hun frustraties op hen uit, zijn er ergens bang voor. Bvb, vertelde die vrouw, als ze vinden dat het te lasting is om een gahandicapte naar het toilet te dragen omdat die te zwaar is dan geven ze hem gewoon minder eten… zelfs de blinden die goed bij hun verstand zijn kijken op hen neer, hoewel ze ook hulpbehoevend zijn. En ze vertelde dat ze er niets aan kan doen, dat het hun geloof is en dat het niets uitmaakt als ze hen erop aanspreekt en zegt dat het verkeerd is.

Verder deze week ook nog lesgegeven aan de blinden. Vorige week was het heel moeilijk omdat ze me niet verstonden, maar deze week heb ik hulp gekregen van een blinde leraar die wat engels kan. Hij vertaalde wat ik zei als ze me niet verstaan. Ik probeer ze ‘to be’ en ‘to have’ te leren en het gebruik, en dat gaat wel. Liedjes daar houden ze ook ongelofelijk veel van. Dus het lukt en daar ben ik blij om. Ze zijn wel heel zenuwachtig en opgewonden als ze les krijgen van mij, het is zelden dat ze de kans krijgen les te krijgen van een ‘echte buitenlander’.

Ik heb het hier goed, de mensen zijn ongelofelijk vriendeijk, al krijg ik het soms op de heupen van het gestaar bijvoorbeeld op de markt. En ik ben dan nog niet eens blond J. Hel mooi wee rook, al wordt het kouder, het is hier nu winter en de Thai heeft het koud. Het is rond de 23 graden.

Voor de rest wil ik heel graag Thai leren spreken, maar het is zo ongelofelijk moeilijk.

Ziezo, daarbij ga ik het laten, ik probeer nog wat foto’s up te loaden, maar dat wil momenteel nog niet lukken.

Sawadee!

Dertig dagen.
Zolang ben ik hier nu. De voorbije twee weken heb ik veel gedaan. De eerste November ben ik voor de eerste keer naar school gegaan, ik heb me daar moeten voorstellen voor alle leerlingen, een micro in mijn hand geduwd gekregen en leg het maar uit. Maar het was er wel leuk, er zijn nog mensen van AFS. Een meisje van 16 uit Duitsland die er nu al 4 maanden zit en nog blijft tot mei. Zij volgt school. En dan nog een Chinese jongen van 23 die daar is met het programma “assistant teacher”, een week na mij aangekomen is en 5 maand blijft.Dat weekend ben ik een heel weekend weggeweest met mijn gastfamilie. Zaterdag meer dan 10 uur in de auto gezeten voor een afstand waar je maar 4 uur over doet. Maar helaas was het een familie rally. Je kan het je gewoon niet voorstellen wat dat is. Geen mens daar bij ons die het in zijn hoofd zou halen daar aan deel te nemen volgens mij. Het was van Isuzu, een Japans merk, hele dikke auto’s die dan allemaal met stickers beplakt werden. Het was een soort van spel, ik begreep er natuurlijk niets van, maar het moest met veel lawaai, stoppen, uit de auto sprinten om letters te zoeken, spelletjes spelen.. Allee, dikke fun voor hen, maar het was de slechtste dag voor mij die ik hier al gehad heb. De hele dag in de auto zitten, niets van rust, niets kunnen doen van lezen ofzo door het lawaai… Gelukkig was het beter toen we aankwamen aan de zee, in Rayon, niet zo toeristisch gelukkig, want het oorspronkelijke plan was om naar Pattaya Beach te gaan, het bekendste strand van Thailand, met niets anders dan westerlingen.Het verdere weekend was veel beter, zondag gezwommen in de mooie zee, dan nog een vismuzeum gedaan, dan in Bankok gaan dineren (was weer de moeite).

Maandag in het weeshuis, in de namiddag hebben Els (de Belgische vrijwilligster, de Hollandse was weg, die ging 2 weken naar de temple) en ik 2 meisjes meegenomen om te gaan zwemmen hier in het stadje. Die kinderen doen dat echt nooit en waren echt super blij. En dat geeft wel voldoening.

Dinsdag zijn Els en ik naar Bankok gereisd, met de bus, om daar het babyweeshuis te gaan bezoeken. De moeite, de reis op zich al in dat doolhof dat Bankok is. Het waren veel indrukken voor ons allebei. Het was een goed weeshuis, veel middelen en de kinderen werden echt wel verzorgd, maar toch, als je 24 Baby’s door elkaar op de grond een papfles ziet drinken… Het klopt gewoon niet. Geen enkel kind daar wordt ooit vastgepakt of krijgt ooit individuele aandacht, en dat hebben we wel gemerkt toen we ze opnamen… We konden ze niet meer neerzetten of ze begonnen hartverscheurend te huilen.
Woensdag (07.11.07) ben ik gaan kijken in de Home for Blinds, blinden en blinden met een zware handicap.Deze week ben ik daar beginnen werken, 2 dagen in de week, dinsdag en woensdag, Engels geven en helpen met therapie. Het was zwaar maar ik leer er heel veel bij. Ook heel confronterend. De therapie is met de zwaarst gehandicapten, die dan ook nog blind zijn. Ze hebben te weinig mensen voor die therapie zodat ik er meteen in gegooid werd. Ik wist van niets maar heb het zo goed mogelijk gedaan en ik heb alleen maar glimlachen gekregen (bijna niemand spreekt er Engels), dus vermoedelijk was het goed.In de namiddag geef ik er les aan de kinderen die kunnen leren. Sommigen hebben een achterstand, maar er zijn er ook een stuk of tien die een heel goed geheugen hebben en die ik Engels ga moeten geven. Deze week was het gelukkig nog met de lerares Engels bij, maar volgende week wordt de groep gesplitst, neemt zij de kinderen met een achterstand en moet ik het alleen doen. Ze heeft me een boek in de hand gestoken, helaas voor studenten die kunnen zien. Dus ik moet er nog eens goed over nadenken hoe ik moet lesgeven.Vorige week en deze week ben ik dan de donderdag en vrijdag naar school gegaan. Echt wel leuk. Donderdag geef ik 2 uurtjes les (samen met de leraressen) en vrijdag 3 uurtjes. Vooral easy conversation. Ik ben er voor de uitspraak want die is zelfs van de leraressen vreselijk. Het is wel leuk om te doen, hoewel de structuur van de lessen niet echt te vergelijken is met bij ons. Veel voorbereiden doen ze niet en al ser achter in de klas leerlingen een feestje houden, ja, dat is dan hun probleem. Er wordt lesgegeven voor degenen die geïnteresseerd zijn, en dat merk je ook wel aan het niveauverschil.Voor de rest probeer ik een beetje Thai te leren, volg ik gitaarles op school, heb ik vorig weekend een heel rustig weekend gehad, maar dat was eens goed, ga ik vandaag waarschijnlijk mijn haar laten knippen, en nee, het gaat er nog niet allemaal af. Is mijn gastgezin heel erg lief, en hoewel ik me soms echt wel erger aan de dingen die mijn gastvader zegt (altijd hetzelfde, over auto’s, dingen over Thailand die hij me al honderd keer verteld heeft, over Belgische bedrijven die zijn bedrijf machines leveren (en ik moet dat dan kennen), het weer,…), is het een goede thuis.
 Ik ga het hierbij laten voor nu,

Liefs, Els

Lieve mensen allemaal,

Ik ben hier nu bijna twee weken. En ik moet zeggen dat het al wat geweest is. Vorig weekend ben ik bij de familie gebleven en ik moet zeggen dat ik nog steeds niet gewend ben aan hun niets doen. Ze kunnen dan bijvoorbeeld een hele voormiddag thuis zitten en neit veel meer doen dan een beetje tv kijken en eten. Eigenlijk echt niets. Eerst vroeg ik nog om gewoon een wandeling te maken in de tuin, die ik nog niet gezien had (overigens niet veel soeps, wat uitgedroogd gras, niet veel meer), maar dan na 2 minuten was het dan van “go home”. Ze blijven thuis, of bij de buren (allemaal familie) en dat is het. Zondag was het een hele dag familieuitstap. Allemaa goed en wel, maar ik ben nog nooit zo toeristisch geweest. Ze zijn toeristischin hun eigen land. Familiefoto hier, nog een bij de zonnebloemen. Zelfs in zo een toeristentreintje gezeten. En ze waren er zo trots op dat ze mij die plaats konden laten zien. Geen idée of ze het puur voor mij deden, want communicatie is een onmogelijke zaak. Mijn gastvader kan een beetje Engels, maar dan vraagt hij me iets, ik antwoord, hij knikt en na 5 minuten vraagt hij hetzelfde. En altijd over het verschil met Belgie.

Maandag en dinsdag vooral thuis geweest, ook eens naar de stad en dat was wel een belevenis. Overall eten, gewoon op het voetpad, kraampjes, kraampjes aan brommers die rondrijden. Huizen zijn meer hutten, alles heel open. Eigenlijk vond ik het er heel gezellig uitzien. En het is niet per se armoedig, binnen in die hutten is het best mooi. Wel overall veel vuil en stof.

Woensdag dan gaan werken, in de voormiddag zit ik in een daycare bij het weeshuis, en in de namiddag doe ik gewoonlijk mee met de animatie voor de weesmeisjes.

Er zaten ook twee vrijwilligsters, een van Belgie (ook een Els) en een van Nederland. Die van Nederland is nu weg, en nu geef ik in de namiddag een uurtje les Engels aan de vrouwen van het kantoor, samen met Els. Niet gemakkelijk. Het was wel echt een verademing om een beetje Nederlands te kunnen praten.

Mijn gezin komt me hier altijd ophalen na het werk. Ze zijn overbeschermend. Ook wordt niets te voet gedaan. Ook als het maar 200 meter is nemen ze de auto.

Ook veel naar de markt gegaan, alles is hier inderdaad heel goedkoop, vooral het eten. Er is dan ook heeeel erg veel eten, ze doen hier werkelijk niets anders. De marken liggen vol. en inderdaad, vaak wil ik gwoon niet weten wat ik eet. Ik heb nog geen levende garnalen, wel rauwe scampi gegeten. En gefrituurde varkenshuid…

Ook al een aantal religieuze ervaringen. Een begrafenis, een boeddhistische feestdag. Heel speciaal, heb er ook speciale kleren voor gekregen.

Weekend was vreemd, het grote cutuurverschil was heel vaak voelbaar. Ook wel tof, veel bij de mensen die hier allemaal rondlopen, en dat zijn er veel, geweest. Iedereen is ongelofelijk vriendelijk. Nu terug aan het werk en morgen of donderdag ga ik naar school. Geen idée wat ik daar moet doen. Ik leef hier vaak van uur op uur. Weet toch niet wat er gaat gebeuren. En de taal, ja, die ben ik aan het proberen leren.

Ik zou nog veel kunnen vertellen maar ga het hierbij laten voor vandaag.

Liefs, Els

Dag iedereen, 
Hier dan mijn eerste mailtje over mijn wedervaren hier in Thailand. De reis is vlot gegaan, hoewel ik wilde slapen en ze mij steeds kwamen storen met eten en drinken. “Do you want something to drink? Thee?” Dan in Bankok aangekomen, even de schrik van mijn leven beleefd toen onze valies er niet bij bleek te zijn op de band. We waren met drie AFS-studenten. Opeens zag ik een man met mijn rugzak. Ik wilde al op hem aflopen toen ik zag dat hij een afs-shirt droeg…
We zijn dan naar het hotel gegaan, chique ding trouwens en we hebben onze eerste Thaise maaltijd gekregen. Ik moet zeggen dat het nog meeviel qua ‘hotheid’, behalve toen ik een kruid opgegeten had. Het was vreselijk pikant en echt niet lekker. Het zat gewoon in de soep maar het was niet de bedoeling dat ik het opat, net zoals nog drie andere soorten kruiden die er in zaten. Enkel om op smaak te brengen, dat was ze me vergeten zeggen… Volgende dag heel vroeg naar Gand Palace gegaan, een paleis- en tempelcomplex, gebouwd door de koningen doorheen de eeuwen. Wondermooi. Van Bankok zelf heb ik niet veel gezien, enkel dat het een ongelofelijk grote stad is. En op sommige plaatsen heb je het gevoel dat je in de toekomst beland bent.
Gisterennamiddag dan naar mijn gastgezin gebracht. Ik word hier heel warm onthaald, versta wel niets van wat ze zeggen, en alleen met de vader kan ik nog een beetje engels brabbelen. Het is wel een ongelofelijke aanpassing, het zal wel nog even duren voor ik me hier thuis voel. Het is hier ook snikheet, rond de 30 graden, en het is hier dan nog koud seizoen ook.Vandaag en morgen willen ze dat ik thuis een beetje alles op het gemak doe, maandag ga ik naar de stad, en woensdag begint de school terug en begin ik waarschijnlijk te werken.Voila, hierbij ga ik het dan laten voor nu! 
Liefs, Els

Hallo, ik (broer van Els) heb even snel een blog systeempje opgezet om els haar activiteiten op een makkelijke manier te kunnen volgen. Men kan hier commentaar of vragen achterlaten voor els, zonder dat ze 10000 mails hoeft te lezen.
Succes!

//Brecht